Maurice heeft schizofrenie: “Ik wil iets doen voor de medemens”

De komende tijd komt er een reeks verhalen online over Noord-Veluwse inwoners die te maken hebben met verward gedrag. De Noord-Veluwse gemeenten willen op deze manier aandacht besteden aan dit thema. Dit eerste verhaal gaat over Maurice; hij kreeg de diagnose schizofrenie waardoor werken niet meer ging.

Maurice (44 jaar) was jarenlang elektricien in de bouw. Maar op een gegeven moment ging hij niet meer naar zijn werk. Het zou nog een tijd duren voordat hij de diagnose schizofrenie kreeg. Hij werd afgekeurd en sindsdien komt hij rond van zijn uitkering.

Hij is blij met zijn woning: een zogenaamde gespikkelde woonvorm, waar zowel mensen wonen die voorheen beschermd woonden als reguliere huurders. Hij woonde eerst beschermd maar nu ruim twee jaar zelfstandig. Een paar uur in de week krijgt hij ondersteuning.

Fijn wonen    

“Het is hier rustig wonen. Op deze verdieping ken ik een paar bewoners, maar de meeste zijn 20 jaar jonger. We barbecueën af en toe samen. Maar ik zit niet veel binnen. Liever ben ik buiten om mensen te ontmoeten. Dan ga ik zitten op dat bankje op de hoek, want anders zie ik niemand voorbij komen. De buren met de hond maken weleens een praatje.”

Iedere maand krijgt hij een injectie om stemmen tegen te gaan. Zijn dagen vullen zich met een kleine dagbesteding: hij werkt een paar keer in de week als schoonmaker bij dagactiviteitencentrum van GGZ Centraal. Hij kookt iedere dag. “Ik zorg dat ik een beetje gezond blijf. Als de aardappelen in de aanbieding zijn, dan haal ik meteen een paar kilo. Af en toe doe ik makkelijk met een pizza uit de oven.”

Hij rookt graag een jointje, iets wat hij vanaf zijn zestiende al doet. “Ik zal er ook nooit mee stoppen. Het is vrijetijdsbesteding voor me. Ik houd wel rekening met anderen. Ik doe het niet ’s morgens om acht uur al als de kinderen naar school worden gebracht. Want ik weet dat het kan stinken.”

Overlast

Maurice merkt dat mensen hem niet heel toegankelijk en benaderbaar vinden. Hij is zich er van bewust dat zijn gedrag er voor kan zorgen dat mensen liever wat afstand houden: “Op straat praat ik weleens in mezelf. Via via hoor ik dat er soms achter mijn rug om wordt gepraat. Sommige mensen reageren helemaal niet als je ze tegenkomt op straat. Ik merk vooral dat vrouwen dat minder doen.” Hij wil liever dat mensen hem gewoon vertellen wat ze vinden, zodat hij goed kan uitleggen waarom hij doet zoals hij doet. Tegelijkertijd heeft hij niet het idee dat het altijd aan hem ligt: “Dat hebben anderen ook als je over straat loopt, dat doen ze niet omdat ik gek ben. Een voorbijganger kan toevallig chagrijnig zijn.”

Hij is begripvol voor mensen die angstgevoelens hebben voor mensen met verward gedrag en vindt dat dit serieus genomen moet worden. “Kijk, ik ben niet agressief, geef geen problemen en heb nooit een gevangenisstraf gehad. Maar iemand die wel een probleemgeval is, moet aangepakt worden vind ik. Wanneer er vroeger iemand op straat liep te schreeuwen, dan liepen andere mensen gewoon voorbij alsof er niets aan de hand is. Dat was niet oké. Ik vind het belangrijk dat mensen goed voorgelicht zijn en een telefoonnummer hebben dat ze kunnen bellen als ze zich zorgen maken om iemand of als ze overlast ervaren.” Dat geldt niet alleen voor wat Maurice ‘gekkies’ noemt: “Van de toeristen aan de overkant van de straat hebben buurtbewoners soms meer last dan van ons.”

De toekomst

Soms vraagt hij zich af hoe het verder moet. Het is onzeker of hij na 2022 in zijn woning kan blijven. “Het liefst woon ik ergens permanent, want dan heb ik rust.” Ook financieel zal het anders worden; zijn uitkering stopt als hij 60 jaar wordt en zijn maandbedrag is straks lager. “Dan moet ik misschien weer aan het werk. Maar ik kan niet samenwerken. Als ik druk voel, dan ga ik praten. Als ik zonder zorgen kon werken, dan zou ik het zo doen. Ik wil graag iets doen voor de medemens.”

Psychische aandoeningen

Psychische aandoeningen horen bij het leven. 40 procent van ons krijgt er ooit zijn leven zelf mee te maken of bij iemand uit de naaste omgeving. In beide situaties kan de impact op je leven enorm zijn. Veel mensen ervaren deze stigmatisering nóg erger dan de aandoening zelf, vooral vanwege de schaamte die het oplevert. Mensen vermijden hulp en het zit herstel in de weg. Twee derde van de mensen stopt zelfs helemaal met activiteiten uit angst voor stigmatisering. Bron: www.samensterkzonderstigma.nl.

Meer informatie

Heeft u vragen of behoefte aan ondersteuning? Kijk op www.oldebroek.nl/sociaalteam.