Een kerstboom ‘halen’

Lees hier de wekelijkse column van burgemeester Tanja Haseloop - Amsing.

Vorige week schreef ik hier al over de ‘goede oude tijd’. Mede door die column in combinatie met de voorbereidingen voor kerst, dacht ik terug aan de kerst van zo’n veertig jaar geleden. Ik belde daarom afgelopen week mijn moeder om te checken of dit verhaal gedeeld kan worden. Ja, ook burgemeesters moeten soms toestemming krijgen van hoger hand…

Ik was rond een jaar of 16, mijn broertje was 14. Mijn ouders waren uit elkaar en het viel voor mijn moeder niet mee de eindjes aan elkaar te knopen. We leefden van een bijstandsuitkering en er was geen geld voor extraatjes. En dus, bijvoorbeeld, ook niet voor een kerstboom. Mijn broer en ik vonden dat maar niets. Kerstfeest zonder kerstboom is als taart zonder kers, vonden wij. We bedachten een plan. Zonder iets tegen onze moeder te zeggen gingen we op een avond, in het donker, het bos in. We hadden in de schuur een klein zaagje gevonden, hadden een zaklampje en waren vast van plan met een kerstboom weer thuis te komen. Een mooie verrassing voor onze moeder. Maar eenmaal in dat bos was het toch wel donker. Heel erg donker. En spannend ook. We stapten heldhaftig door, op zoek naar die ene boom, die op een plekje stond waar die niet gemist zou worden. Maar het was té donker, té spannend, het zaagje te klein en de bomen te groot. Dus gingen we terug naar huis, zonder kerstboom en een illusie armer.

Een paar dagen later, tijdens het opruimen, kwam mijn moeder in een tas een etui tegen. Het zat in een tas die eigenlijk alleen tijdens vakanties werd gebruikt, en dat was al lang geleden. In het etui  bewaarde mijn moeder, voor het geval van nood, altijd wat contant geld. Het etui geopend en ja hoor… we konden ons geluk niet op! Er zat een briefje van honderd gulden in het etui. Genoeg voor een kerstboom, die we versierden met zelfgemaakte figuurtjes van brooddeeg, iets extra lekkers voor de kerstdagen en een paar andere belangrijke dingen. Wat hebben we genoten!

Met dit waargebeurde verhaal wil ik vertellen dat tijden kunnen veranderen. Dat het, als het nu moeilijk is, niet gezegd is dat dat volgend jaar ook nog zo is. Of het jaar daarna, of over tien, twintig of dertig jaar. En hoewel we het toen echt niet breed hadden, denk ik toch met warme gevoelens terug aan die tijd. Oké, het plan om een kerstboom te gaan ‘halen’ was misschien niet het allerbeste plan. Maar we hadden het wel samen bedacht. Wij wilden op onze manier onze moeder een onbezorgde kerst geven. We waren met kerst bij elkaar en wilden voor elkaar het goede doen. Dat maakt dat ik, ook op die periode, vol met allerlei verschillende uitdagingen, toch terugkijk met een heel goed gevoel.

Lieve mensen, het is bijna kerst. Ik wens u mooie dagen! Blijf positief, houd elkaar vast en doe samen de goede dingen!

Tanja Haseloop – Amsing
burgemeester