Vlaggen...

Lees hier de wekelijkse column van burgemeester Tanja Haseloop - Amsing.

Het plan voor deze column was anders, ik zou u in deze vakantietijd meenemen naar mooie plekjes binnen onze gemeente. De gebeurtenissen van de afgelopen weken, daarmee doel ik vooral op de vlaggen aan lantaarnpalen en alle commotie daarom heen, maken dat ik nu iets heel anders wil zeggen.

Want, beste boeren, u weet dat ik u en uw bedrijven een warm hart toedraag. We spreken elkaar regelmatig, rechtstreeks of via uw belangenvertegenwoordigers. U was er misschien wel bij in het gemeentehuis eind 2019, of op 22 juni bij het ontbijt op het Raadhuisplein. U heeft mijn pleidooi voor andere, meer gedeelde oplossingen gehoord. U hoorde de gedeputeerde uit Arnhem. Ik zwaaide u uit en wenste u succes in Stroe. Ook een week later, in onze raadzaal, was u er misschien bij. Er zijn toen persoonlijke verhalen gedeeld. Ik heb ze gehoord en opgeslagen. Belangrijke momenten! Ook hier, in deze column, ging het al eerder over uw zorgen, uw boosheid, over u. Ook nu, weken later, zijn de contacten goed. Natuurlijk, ik kan niet ieder van u dagelijks of wekelijks spreken. Maar ik denk dat ik goed op de hoogte ben van wat er speelt, bij de agrarische ondernemers in de gemeente Oldebroek en bij al die ondernemers die daar weer van afhankelijk zijn.

Toen de omgekeerde vlaggen ook in Oldebroek werden opgehangen heb ik de opdracht gegeven om de vlaggen die aan straatmeubilair hangen weg te halen. Natuurlijk heeft iedereen het recht om te zeggen en te laten zien waar hij of zij voor staat. Maar wel binnen de kaders van de wet. Dus op eigen terrein absoluut geen probleem, maar het hangen van vlaggen aan straatmeubilair voldoet daar niet aan. Ach, zeggen sommigen dan, je hoeft hier toch niet zo moeilijk over te doen? Laat ze gewoon hangen. Maar als we dat doen, dan moeten we dat later ook in andere gevallen, bij andere vlaggen, toestaan. En dan maakt het niet uit waar het over gaat. Gelijke monniken, gelijke kappen.

Het gevolg was heel veel bijzondere berichten en boze mensen aan de telefoon. Daar bleef het niet bij. In het weekend zagen we beweging bij mij voor het hek. Twee jonge mannen, één zelfs met een zak over zijn hoofd, planten een omgekeerde vlag bij mij voor het huis. Een provocatie, een intimidatie?

Natuurlijk, wist ik dat het weghalen van vlaggen die aan gemeentelijke eigendommen hangen niet overal goed zou vallen. Een persoon stelde online zelfs voor dat alle ambtenaren geen pensioen meer moesten krijgen en dat ik mijzelf met een vlag aan een lantaarnpaal moest opknopen. Dat gaat best heel ver. Ik belde, willekeurig, met mensen die een boodschap achterlieten via onze sociale media. Ik sprak een mevrouw uit Roermond die reageerde op de situatie in Oldebroek. Ook in de landelijke media zag ik een en ander voorbij komen. Tegelijk hoor ik meer en meer vanuit onze directe omgeving dat mensen omgekeerde vlaggen als onprettig ervaren. Dan heb ik het echt niet alleen over veteranen. Mensen die dit niet hardop durven te zeggen, want dan zou het lijken alsof ze tegen de boeren zijn. En dat zijn ze niet, maar er spreekt wel angst of ongemak uit … Dat raakt me ook.

Waarom nu deze column? Eigenlijk wil ik vooral zeggen dat ik begrip heb voor de emoties, voor alle verschillende meningen: van de boer, de burger, de veteraan of dienend militair, de student en de oudere. En ja, protesteren mag, maar binnen de grenzen van de wet die ik beloofd heb na te komen. Vrijheid van meningsuiting is een groot goed, een recht. Ik zal dat recht altijd verdedigen. Maar dan geldt dat voor ieder op dezelfde manier. Laten we samen op zoek en op weg gaan naar een oplossing. Met gezond verstand zoals we dat hier in Oldebroek gewend zijn.

Tanja Haseloop – Amsing
burgemeester