Hij zit!

Lees hier de wekelijkse column van burgemeester Tanja Haseloop - Amsing.

Vorig weekend was ik – eindelijk - aan de beurt voor mijn eerste vaccinatie. En ik moet zeggen, dat voelt goed. Niet alleen heb ik geen last gehad van de prik zelf, ook voel ik me nu iets vrijer. Een soort van opgelucht, ietsje minder op de tenen lopen. Natuurlijk weet ik dat ik me nog aan dezelfde afspraken moet houden als voor de prik. En als mensen die het prikje niet gehad hebben. En dat doe ik natuurlijk zo goed mogelijk. Dat is nou eenmaal hoe het werkt. Naast de voordelen die ik zie, moet ik zeggen dat ik ook echt onder de indruk ben van het proces. Het vaccineren gaat inmiddels als een geoliede machine. Zelf mocht ik me in Zwolle melden, maar ik hoor ook over andere locaties dezelfde positieve berichten. Alles is schoon, netjes, goed aangegeven. Er zijn geen lange wachttijden en alle benodigdheden zijn goed op voorraad. De medewerkers zijn vriendelijk en weten precies wat te doen. Misschien denkt u, niets vreemds aan, na al die weken, maanden ervaring. Maar het tempo ligt nu hoog. Het aantal vaccinaties dat per dag wordt gezet, is indrukwekkend. Iedere dag komt er wel weer een nieuw geboortejaar online om de vaccinatie-afspraken te maken. We stevenen met z’n allen af op een heel behoorlijke vaccinatiegraad zo tegen het begin van de zomervakanties. Ook dat is natuurlijk goed nieuws. Tegelijkertijd lees ik berichten dat juist hier in Oldebroek de vaccinatie-bereidheid laag is. Volgens de GGD-peiling het laagst van de hele regio. Na alle ellende van de afgelopen maanden vind ik dat persoonlijk best jammer. En natuurlijk, iedereen mag het zelf weten. Vaccineren is een vrije keuze. En dat is goed. We hebben allemaal ons eigen waarden, normen en overtuigingen en die wil ik graag respecteren, ook in deze situatie.

Voor mijzelf zou vooral minder afstand tot andere personen zeer welkom zijn. Als burgermoeder kom ik in contact met veel verschillende mensen en in allerlei verschillende situaties; neem nou recentelijk de brand in Oldebroek. Zo graag zou ik dan eens een arm om iemands schouder slaan, mijn schouder bieden om uit te huilen of misschien wel letterlijk een schouderklopje uitdelen. De 1,5-meter maatregelen doen mij op dat vlak geen goed, maar ik weet dat ze helpen om gezond te blijven. Niet onbelangrijk uiteraard. Met elkaar zijn we op dit punt gekomen waar we nu zijn. Een punt waarop weer iets meer kan, hoe fijn is dat. Onze ouderen kunnen weer wat meer bezoek krijgen, jongeren hebben iets meer mogelijkheid om verjaardagen te vieren of misschien dat ze geslaagd zijn. Meer mogelijkheid om te sporten of uit te gaan. Maar ook nu moeten we met elkaar nog even doorzetten. Nog even rekening houden met de maatregelen van het moment; handen wassen, mondkapje op, afstand houden. En dat tweede prikje? Dat hoort er voor mij ook echt wel bij.

Tanja Haseloop-Amsing
burgemeester