Een nieuwe crisis

Lees hier de wekelijkse column van burgemeester Tanja Haseloop - Amsing.

Zou ik nu, op dit moment, over iets anders kunnen schrijven dan over de oorlog, over Oekraïne, over de vluchtelingen? Ik zou graag willen. Het was, een aantal weken geleden, ook mijn plan. Deze column zou over de verkiezingen gaan. Het feest van de democratie. En ja, hoe duidelijk maakt de huidige tijd dat wonen in een vrij land zo belangrijk en tegelijk niet vanzelfsprekend is. Terwijl een paar landen verderop de bommen vallen gaan wij naar de stembus.

Tijdens de verkiezingen van deze week kunt u stemmen op de persoon waardoor u graag in de gemeenteraad vertegenwoordigd wil worden. Een heel directe stem. Het gaat om uw straat, over uw afval, uw financiën, de manier waarop u kunt sporten, muziek maken, andere mensen ontmoeten. Maar de raadsleden sluiten ook de ogen niet voor wat er elders in de wereld gebeurt. Vorige week donderdag was er een raadsvergadering, de een-na-laatste in de huidige samenstelling. Graag deel ik hier een impressie van mijn opening van die vergadering.

Een vlag – het is een symbool om zichtbaarheid te creëren voor een land, een bedrijf, een groep mensen, een gemeente. Tot voor kort was de Oldebroekse vlag ‘gewoon’ de Oldebroekse vlag. En dat is niet veranderd. Een vlag om blij mee te zijn, om trots op te zijn, om te koesteren.

Maar die vlag heeft, toevallig, ook de kleuren van die andere vlag. Die kleuren staan voor de uitgestrekte graanvelden onder de blauwe Oekraïense hemel. Door de twee vlaggen samen, aan elkaar verbonden, in één mast te hangen wilden en willen we aan iedereen die het maar horen wil laten weten dat we ons met elkaar verbonden voelen. Dat dat wat er nu gebeurt, niet eens zo heel ver hier vandaan, ons niet onberoerd laat.

Een nieuwe crisis, vooral voor de Oekraïners. Voor mensen die de afgelopen weken gevlucht zijn. Mensen die hun man, hun vader, hun zoon, hun broer achter hebben moeten laten. Voor kinderen, ouderen, kwetsbaren, geliefden. Voor de Oekraïners die al langer hier wonen en via de media zien wat er in hun land gebeurt. Maar ook voor de mensen uit en in Rusland, die met verbijstering kijken naar dat wat zich afspeelt in hun buurland. Een land waar velen van hen familie en vrienden hebben. Dit is géén oorlog tussen twee landen. Dit is een oorlog van een machtsmisbruiker en de zijnen. Een oorlog tegen het buurland, maar ook tegen democratie, tegen vrijheid. Het is een ramp waarvan we de reikwijdte nog niet kunnen overzien. Een ramp waarvan we de gevolgen nog niet kunnen inschatten. Maar wel met de zekerheid dat deze ramp zich niet beperkt tot daar, tot ver weg...

Want het is een ramp die ook mensen hier raakt. Mensen die ervaringen van vroeger, die eigenlijk al lang vergeten hadden moeten zijn, herbeleven. Veteranen die hun nachtmerries terugzien op tv. Mensen die de moed verliezen door de beelden, mensen die bang zijn. Of economisch hard worden geraakt. Zoveel tragische verhalen…

Eerder deze week kreeg ik van de politieke partijen de vraag om positief en ruimhartig met de verzoeken van het kabinet om te gaan en waar mogelijk de helpende hand te bieden om deze vluchtelingen ook in Oldebroek op te vangen. Daar wil ik u, de politiek, voor bedanken. Ik kan u zeggen, als organisatie staan we klaar om opvang en hulp te organiseren. De uitdaging die op ons af komt is groot, de bereidheid om te helpen ook! Niet alleen bij ons als organisatie, maar zeker ook bij onze inwoners. Mensen nemen vluchtelingen op in hun huis, verzamelen spullen, rijden naar Oekraïne, stellen hun huis en hart open voor hun medemensen die dat zo nodig hebben...

Wat ik zie gebeuren is Oldebroek voor Mekaar, maar dan in het heel groot. Dat is nodig, en dat doet me, ondanks alles, heel erg goed.

Tanja Haseloop- Amsing
burgemeester