Het vuur brandend houden

Lees hier de wekelijkse column van burgemeester Tanja Haseloop - Amsing.

Vorige week schreef ik over Koningsdag. Wat was het een fijne dag met vooral heel veel gezelligheid. Ik heb heel veel ontspannen en zo hier en daar ook heel ingespannen gezichten gezien. Voor het eerst aubades meegemaakt in de verschillende kernen, de kleedjesmarkten in Oldebroek en Oosterwolde bekeken en natuurlijk de optocht op ’t Loo waar kinderen op versierde fietsen, skelters en trekkers achter de muziek aan gingen. Geweldig!! En dan gaan we nu naadloos over op een heel ander soort week. Een week van herdenken, stil staan bij vrijheid, de kosten van vrijheid en het koesteren van onze vrijheid. Een belangrijke week, zeker met heel vers in het achterhoofd nog de volksfeesten van de afgelopen dagen.

Nog niet zo lang geleden was ik te gast bij de Invictus games in Den Haag. Zoveel militairen met zichtbare en onzichtbare wonden en littekens. Samen aan het sporten. En natuurlijk gaat het daar om winnen, maar nog veel meer gaat het daar om ‘zijn’. Om daar te zijn, bij de Invictus games, samen met lotgenoten die weten wat je hebt meegemaakt. Maar vooral om er gewoon nog te zijn. Want soms is dat opeens niet zo gewoon. En daarmee leggen we de link naar 4 en 5 mei. En wat mij betreft ook naar 3 mei. Internationaal is dat sinds 1993 de dag van de persvrijheid. Op deze dag worden wereldwijd vermoorde journalisten herdacht en wordt solidariteit gevraagd met journalisten die gevangen zitten of hun werk niet in vrijheid kunnen uitoefenen. Helaas voortdurend actueel, maar dit jaar voor mijn gevoel nog meer dan andere jaren. Of voelt het misschien dichterbij dan andere jaren? Met een oorlog op twee dagen rijden met de auto en een agressor die niets van persvrijheid wil weten. Een agressor die de inwoners van zijn land een totaal andere waarheid voorhoudt. Die zorgt dat social media niet meer te gebruiken zijn, die mensen die een ander geluid laten horen oppakt en martelt. Afschuwelijk!

Afgelopen jaar ben ik actief geworden voor de stichting Wageningen 44/45, het nationaal Comité Herdenking Capitulaties 1945. Zo kom ik veel veteranen tegen, maar ook ooggetuigen van de oorlog en gelukkig ook veel kinderen en jongeren van nu. Het doet me keer op keer zo goed om te zien dat ook zij willen dat wat er toen gebeurd is niet vergeten wordt. Dat de interesse er is bij onze jeugd. Meer dan dat zelfs. Aan ons, als oudere generatie, is het de taak om na te denken over goede manieren om informatie over te brengen. Want ja, de tijd is inderdaad niet stil blijven staan. Dat stripboek over Hattemerbroek, dat is een mooi voorbeeld. Maar ook ooggetuigen die hun verhaal vertellen, mensen die zich als een boek ‘uitlenen’ om hun ervaringen te delen. In Oldebroek werken we via de scholen samen met de cultuurcoach, maar zijn er ook op andere manieren zoveel verhalen te horen en te lezen. Duik maar eens in die geschiedenis!

In Wageningen brachten we via Wageningen 44/45 onlangs schoolkinderen en veteranen met elkaar in contact. De schoolkinderen hadden brieven geschreven om de veteranen te bedanken voor dat wat ze hebben gedaan voor onze vrijheid.  Er zijn honderden brieven verstuurd naar veteranen in het buitenland en bij veteranen in Nederland zijn ze langs gebracht en soms ook persoonlijk voorgelezen. Het leverde waardevolle ontmoetingen op. Ontmoetingen die zorgen voor wederzijdse waardering en ook voor wederzijdse interesse.  Laten we die interesse van onze jongere generatie met elkaar proberen warm te houden en uit te buiten. Voor hen, voor onszelf en zeker ook om het vuur in die jongste generatie te laten branden. Vrijheid in verbondenheid; opdat wij nooit vergeten!

Tanja Haseloop – Amsing
burgemeester