Betrokken of betuttelen

Lees hier de column van dinsdag 16 januari 2024.

Als ik luister naar de geluiden, dan lijkt Nederland soms het land van de extremen. Het is al snel té. Of het is te koud, of het is te heet. Of het regent te veel of het regent te weinig. Nu is, of was het dus heel erg (dus té) koud. Gevoelstemperatuur tot  -15, en dat moesten we weten. Voor het geval je het zelf niet zo voelde, dan werd het je wel verteld. Op het nieuws, in talkshows, op de radio, in de krant of op social media. Je ontkwam er niet aan. Er werd zelfs code geel afgegeven. Soms vraag ik mijzelf af, is het nu écht zo extreem of lijkt dat zo door de berichtgeving en waarschuwingen. En dan ben ik benieuwd, moeten we dingen niet meer gewoon zelf ervaren? En een eigen waarde geven aan dat wat we meemaken? Met andere woorden, is het betrokkenheid of betutteling?

Het is iets wat de laatste tijd steeds vaker door mijn hoofd gaat. Wanneer er iets anders is dan anders, dan worden we gewaarschuwd. Daar doen wij als gemeente natuurlijk ook aan mee, het is ook deels onze taak. Afgelopen zomer nog schreven we op Facebook dat u met de extreme hitte niet te lang in de zon moest zitten, genoeg water moest drinken en moest zorgen voor voldoende verkoeling. Vorige week las ik dat ik mijzelf vanwege de extreme kou warm moest aankleden als ik naar buiten ging en moest oppassen voor vastgevroren ruitenwissers en sloten. Zijn het open deuren of lijkt dat soms alleen maar zo? Ik vraag mij regelmatig af of mensen – of u – al deze berichtgeving fijn vindt.

Ontzorgt het of geeft het juist extra zorgen? Want als we worden gewaarschuwd, dan lijkt het ook al gauw of het uitzonderlijk of gevaarlijk is. Of we de voorzorgsmaatregelen of gevolgen niet helemaal zelf zouden kunnen bedenken. Terwijl ik er van overtuigd ben dat ons boerenverstand ons ook een hoop te vertellen heeft. En dat als we een verkeerde inschatting maken, we daar juist heel veel van leren. Zo dacht ik laatst dat het een goed idee was om een stadswandeling te maken door Deventer, in de stromende regen. Na drie kwartier kwam ik erachter dat mijn schoenen niet zo waterdicht waren als ik dacht dat ze waren, en we moesten ongeveer dezelfde tijd nog terug lopen... Tja, dan kan je denken: hadden ze me maar gewaarschuwd dat ik vandaag beter mijn laarzen aan kon trekken. Maar Rolf en ik hebben er hard om gelachen. Want ik had dit natuurlijk prima zelf kunnen bedenken. Het was gewoon stom.

Soms zijn waarschuwingen natuurlijk wel heel fijn. En ook heel belangrijk en nodig. Het hoogwater van het IJsselmeer en de Rijn is daar een voorbeeld van. Want als je de afgelopen dagen graag wilde schaatsen, dan was het wel heel verstandig om eerst te checken of en waar dat kon. Schaatsen op natuurijs van weilanden en akkers kon prima, maar op open water werd het gevaarlijk. Er werd namelijk met man en macht water weggepompt waardoor het waterpeil zakte. Als er dan lucht onder dat laagje ijs komt, dan zak je erdoor. Dat niet iedereen hier bij stilstaat is niet zo gek, dus zulke berichtgeving lijkt me dan wel weer goed.

Maar of dat voor alle waarschuwingen geldt vraag ik me echt af. Het is een mooi onderwerp om eens uw gedachten over te laten gaan. En ook kritisch te kijken wat u doet met de informatie die u toekomt. Of het helpend is, of juist niet. Wilt u liever zelf ervaren of toch gewaarschuwd worden. Voor mij geldt dat ik de volgende keer tóch even het weerbericht (en natuurlijk mijn schoenen) bekijk voordat ik impulsief een wandeling start. En ook zeker het nieuws check wanneer er dit jaar nog gelegenheid komt om te schaatsen. Maar zelf ondervinden en gebruik maken van mijn boerenverstand, daar is ook niets mis mee.

Tanja Haseloop – Amsing
burgemeester