Column: Gevangenis zonder tralies

Lees hier de column van 25 november 2025.

Iedere acht dagen. Iedere acht dagen wordt er in ons land een vrouw gedood door geweld. Het raakt me elke keer opnieuw als ik dat hardop uitspreek. Acht dagen. In een land waar we zoveel goed hebben geregeld, waar we veiligheid bijna vanzelfsprekend vinden, sterven vrouwen door de hand van iemand die ooit zei van hen te houden.

Meer dan één op de vijf vrouwen heeft of had in Nederland met partnergeweld te maken. Het is bijna niet te bevatten. En toch is het echt. Hier, in óns Nederland. En dus, is het ook ónze verantwoordelijkheid.

Voor wie dit nooit van dichtbij heeft meegemaakt is het moeilijk voor te stellen hoe zoiets kan gebeuren. Je hoort weleens: “Maar als iemand je slaat, dan ga je toch weg?” of “Ik zou dat nooit pikken”. Die reactie begrijp ik. Maar ik weet - ook uit gesprekken met vrouwen in onze eigen gemeente - dat het niet zo simpel is.

Geweld begint meestal niet met een klap. Het begint met kleine dingen. Met twijfels. Met opmerkingen die je aan het denken zetten. Met iemand die steeds een beetje meer controle krijgt over je leven. En over jou. Veel vrouwen raken emotioneel of financieel afhankelijk. Ze houden van iemand die langzaam verandert. Ze zoeken naar verklaringen: “Hij heeft zoveel stress.” “Ik had ook niet zo moeten reageren.” “Hij was vroeger heel anders.” “Ik heb het misschien ook wel uitgelokt.” En na die ene klap volgt soms een excuus. Een cadeau. Een bos bloemen. En dat geeft hoop want: “Zie je wel, hij heeft er spijt van, het was niet zo bedoeld.”

Zo ontstaat stap voor stap een gevangenis zonder tralies. Als je er over hoort denk je: “Ik was allang weggegaan.” Maar wanneer je er mee te maken hebt voelt het anders. Langzaam maar zeker verlies je jezelf. Ga je dingen normaal vinden die niet normaal zijn. En daar moeten we rekening mee houden. Daarom kijk ik naar mijzelf, naar mijn eigen rol. Want ik praat veel met mensen, met inwoners. En ik doe mijn best niet alleen te horen wat er gezegd wordt. Ik wil juist luisteren naar dat wat ongezegd blijft. Naar de verhalen die nog geen woorden hebben. Ik wil signalen zien, ook de stille. Wist u dat er een internationaal handgebaar bestaat waarmee iemand kan laten weten dat zij (of hij) hulp nodig heeft? U vindt het onderaan deze column. Het is zo eenvoudig dat je het in een videobelgesprek al kunt gebruiken én dus kunt opmerken.

En ik wil u iets vragen. Laten we de drempel verlagen door samen een omgeving te creëren waarin we durven te vragen, waarin we durven te luisteren, waarin niemand zich bezwaard hoeft te voelen om hulp te zoeken. Kijk om u heen. Stel de vraag: “Hoe gaat het echt met je?” Wees dat luisterende oor.

En voor wie denkt dat een burgemeester wel belangrijker dingen te doen heeft: die zijn er vast, maar er zijn ook écht belangrijke dingen. En dit is er een van. U mag mij mailen. U mag mij aanspreken. Ik zal luisteren. Ik kan niet uw problemen oplossen, maar ik kan wel zorgen dat er meegedacht wordt. Want je hoeft niet in een gevangenis zonder tralies te blijven zitten.

Tanja Haseloop – Amsing
burgemeester
e-mail: burgemeester@oldebroek.nl

Het internationale handgebaar voor hulp bij geweld

• Steek je hand op met je palm naar voren.
• Vouw je duim in je hand.
• Vouw je vingers over je duim heen — alsof je je duim “opsluit”.

Het betekent: Ik heb hulp nodig. Ik kan nu niet praten!