Column: Juffen in het wild

Lees hier de column van dinsdag 11 november.

Ik weet het nog goed. Als ik met mijn kinderen in de supermarkt liep en we zomaar een leidster of juf tegenkwamen. De kinderen snapten daar dan helemaal niets van. Ze klapten dicht en werden verlegen. Want een juf hoort toch op school? Dat die ook gewoon leeft buiten het klaslokaal, dat was maar moeilijk te bevatten. Ik denk dat veel ouders dit herkennen.

Ook als volwassene heb je dat soms, ik tenminste wel. Dat je iemand tegenkomt en denkt: ik ken jou ergens van, maar weet niet meer waarvan, wanneer of in welke rol. Dat zorgt soms voor hele leuke situaties en herinneringen - wanneer ik mensen tegenkom uit vroegere tijden, onverwachte verbanden ontdek bij nieuwe contacten. Zo merk ik hoe klein de wereld eigenlijk is. Blijkbaar neem je mensen - en herinneringen - ongemerkt met je mee, waar je ook naartoe gaat. Of dat nou naar een nieuwe woonplaats is, of op vakantie, of gewoon in het dagelijks leven.

Laatst kreeg ik een berichtje via LinkedIn van een jongeman die ik nog ken als ‘jochie’ uit de klas van mijn zoon, toen we nog in Leek woonden. Hij werkt nu bij een bedrijf dat binnenkort in Hattemerbroek zijn deuren opent, en hij vroeg of ik de opening wilde verzorgen. Natuurlijk zei ik ja. En dat deed me even stil staan bij hoe bijzonder het is dat paden zich, jaren later, ineens weer kruisen.

En dat gebeurt best vaak. Toen ik naar Oldebroek kwam dacht ik redelijk anoniem te kunnen beginnen. Want Oldebroek ligt best ver van mijn vorige woonplaats. Niets bleek minder waar. Er liggen heel veel linkjes. Zo is er een ondernemer die bevriend is met iemand die bij mij in de klas zat op de lagere school. Bleek de zoon van een wethouder uit Elburg predikant te zijn in het Westerkwartier, waar ik ooit zelf woonde.

Tijdens Burendag kwam ik een betrokken inwoner in Wezep tegen. Ik dacht: jou ken ik, maar waar van ook alweer? Natuurlijk denk je dan in eerste instantie aan de contacten in onze gemeente, maar nee. Het was een vrijwilliger waar ik mee samenwerkte in een project in Roden. Helemaal bijzonder was een bezoek aan een echtpaar bij hun huwelijksjubileum. De man vertelde dat mijn schoonmoeder op had gepast vroeger bij hem thuis. En hij vertelde me dat ze toen al zo mooi kon voorlezen. Dat klopt, dat doet ze nog steeds, maar nu aan haar achterkleinkinderen.

En dan hebben we nu Heel Holland Bakt en daar verscheen ineens weer iemand van vroeger. Een jongeman die op de middelbare school bevriend was met mijn zoon. Hoe leuk hem nu terug te zien in dit tv-programma!

Ik vind het fascinerend hoe dit werkt. Hoe mensen, herinneringen en plekken met elkaar verweven blijven. Ook als je verhuist, van baan verandert of een ander pad inslaat – de lijntjes blijven. En die kunnen je jaren later weer terugbrengen naar die momenten van vroeger. Misschien is dat ook wel wat het zo mooi maakt: dat alles, op een of andere manier, met elkaar verbonden blijft.

Tanja Haseloop – Amsing
burgemeester