Column: Vallen en weer opstaan
Lees hier de column van 24 februari 2026.
De lente laat zich voorzichtig zien. De eerste krokusjes breken open. Deze week lijkt het zelfs 15 graden te worden! Het voorjaar heeft iets bijzonders. Die eerste dagen dat het weer wat langer licht is, voelen als een verademing. Maar stiekem zit ik met mijn hoofd ook nog een beetje in de winter, bij de Winterspelen natuurlijk!
Wat een prachtig evenement blijft dat toch. Atleten van over de hele wereld die jarenlang hebben getraind voor dat ene moment. Voor die sprong, die race, die worp. Ik kijk met bewondering naar hun discipline, hun doorzettingsvermogen en hun passie.
Wat was het gaaf om te zien hoe onze Nederlandse sporters het podium haalde. Jutta Leerdam, Femke Kok, Kjeld Nuis, Xandra Velzeboer, Jenning de Boo, Merel Conijn, Antoinette Rijpma-de Jong, Joy Beune, Marijke Groenewoud, Jorrit Bergsma, Jens van ’t Wout, Melle van ’t Wout, Teun Boer en Friso Emons. Maar minstens net zo trots ben ik op degenen die nét naast het podium eindigden. Op de sporters die vallen en weer opstaan. Die teleurgesteld zijn, maar toch hun tegenstander feliciteren. Die laten zien dat winnen prachtig is, maar dat waardig verliezen minstens zoveel zegt over wie je bent.
Kijk bijvoorbeeld naar Joep Wennemars. Zelf heeft hij het over een ‘slechte film’. Hij werkte jaren naar de Olympische spelen maar alles liep anders. De teleurstelling was zichtbaar en begrijpelijk. Hij zat er diep doorheen. Toch ging hij door, trainde hij door. Sprak zich uit en stond weer op voor zijn volgende race. Uiteindelijk bereikte hij het podium net niet en tja, ik snap dat je daar flink van baalt. Dat je tijd nodig hebt om daarvan bij te komen. Des te knapper wanneer je er een volgende keer weer staat.
In het bijzonder genoot ik deze Winterspelen van Jutta Leerdam. In een tijd waarin iedereen een mening heeft, en ook niet schroomt die te uiten, moest zij leren omgaan met publieke oordelen over haar keuzes, haar uitstraling en haar leven naast de sport. Zij vocht niet alleen op het ijs, maar ook daarbuiten. En toch bleef zij dicht bij zichzelf. Ze liet zich niet in een mal persen die anderen voor haar hadden bedacht, ze weigerde zich van haar stuk te laten brengen. En toen reed ze naar goud op de 1000 meter. Fantastisch!
Ze geeft ons daarmee een belangrijke boodschap: trouw blijven aan jezelf, maakt je uiteindelijk sterker dan welke kritiek dan ook. Zoals ze zelf zei: “Dit moment bewijst dat je niet minder jezelf hoeft te worden, om iets groots te bereiken.” Heel gaaf om vervolgens te zien hoe een paar dagen erna Femke en Jutta weer samen op het podium stonden met het langebaanschaatsen. Femke als eerste Nederlandse vrouw op de 500 meter met goud en Jutta met zilver. Een plaatje waar we als Nederland heel trots op mogen zijn.
Sport laat zien wat de lente ons elk jaar opnieuw vertelt: groei gaat niet zonder tegenslag. Bloei komt na de kou. En wie durft te vallen, kan ook weer opstaan. Laten we elkaar de ruimte geven om te groeien. Om fouten te maken. Om weer op te staan. Want uiteindelijk is dat wat ons verder brengt. In het stadion en hier, in Oldebroek.
Tanja Haseloop – Amsing
burgemeester