Column: Vijf jaar geleden...

Lees hier de column van 13 januari 2026.

Het was alweer vijf jaar geleden dat we hier voor het laatst zo’n pak sneeuw hebben gezien. En ja, ik heb er weer van genoten. Van de witte wereld. Van de kerstlichtjes in de besneeuwde tuin. Van kinderen die sleeden en sneeuwpoppen bouwden. Heerlijk banjeren in de sneeuw, met de hond door het bos en dan is alles ineens totaal anders dan anders. Sprookjesachtig. Een echt winterwonderland. Maar eerlijk is eerlijk: na een paar dagen is het ook wel weer goed geweest.

Die eerste sneeuwvlokjes zijn leuk. En als het dan blijft liggen, zo’n dikke laag waar je echt iets mee kunt, ook. Maar tegelijk ervaren we ook de keerzijden. Afspraken die niet doorgaan. Ellenlange files. Mensen die niet op hun werk kunnen komen. Anderen die juist wél de weg op moeten, soms met gevaar voor eigen veiligheid, omdat hun werk nu eenmaal niet kan wachten. Het deed me terugdenken aan de coronatijd.

Op woensdag gold code oranje: het advies was om niet te reizen. Dat heb ik dan ook niet gedaan. Natuurlijk, het is voor mij maar een klein stukje. Maar juist daarom voelde ik hoe belangrijk het is om de weg vrij te houden voor mensen die écht op de weg moeten zijn. Die dag zat ik dus, net als tijdens corona, aan de keukentafel achter mijn laptop. Overleggen via Teams, de Loco-radio zachtjes op de achtergrond, koffie uit mijn eigen automaat. Het heeft iets knus. Iets vertrouwds.

Die coronaperiode leerde ons dat dingen soms anders moeten en soms ook best anders kúnnen. Zo organiseerden we als gemeente vroeger altijd een nieuwjaarsreceptie voor onze inwoners. Tijdens corona werd dat een zomerfestival, simpelweg omdat samenkomen buiten wél kon. En deze week, met alle sneeuw en afgelaste nieuwjaarsrecepties om ons heen, merkte ik weer hoe praktisch die keuze is geweest. Soms pakt een aanpassing dus beter uit dan je vooraf kunt bedenken.

Tegelijk besef ik heel goed: dit geldt lang niet voor iedereen. Niet iedereen kan zijn of haar werk aanpassen. In de zorg, bij de post, op scholen en kinderopvang zijn mensen glibberend en wel naar hun werk gegaan. En ook onze eigen mensen waren met man en macht in touw om wegen en fietspaden zo veilig mogelijk te houden. Een groot compliment voor jullie allemaal, want dankzij jullie kon veel in onze gemeente gewoon doorgaan, was er voorraad in de winkels, werd er zorg verleend.

En dan zijn er de ‘gewone’ dingen die allesbehalve gewoon zijn als het glad is. Boodschappen doen, bijvoorbeeld. Hoe doe je dat als je wat ouder bent? Ik zag een mevrouw met een rollator voorzichtig haar weg zoeken door de sneeuw, op de straat. En de bevroren weggeschoven sneeuw aan de kant van de weg maakte het heel erg moeilijk om daar met een rollator door te komen. Er ontstond een kleine file achter haar. Logisch ook. Ik kwam haar tegemoet en ben even uitgestapt om te helpen. Dit maakte me opnieuw bewust van hoe kwetsbaar sommige mensen zijn in dit soort situaties. Wie ziet hen? Wie helpt, als het nodig is?

Dat raakt aan het thema weerbaarheid, waar we als gemeente veel aandacht voor hebben. Afgelopen week mochten we daar in milde vorm aan ‘proeven’. En gelukkig zag ik veel moois: buren die elkaars stoep schoonmaakten, mensen die iemand ophaalden die zelf niet veilig op pad kon, die even een paar boodschappen meenemen of de hond uitlaten voor een buurtgenoot. Het ontstaat vaak vanzelf. En daar ben ik trots op. Want we moeten het echt samen doen.

Voor nu ligt de sneeuw weer even achter ons. Op naar de volgende uitdaging. Samen.

Tanja Haseloop-Amsing
burgemeester